සමහර අවස්ථාවල, මලිකා ගෙවතු අසල පිහිටි පුංචි පුතා චන්ද්‍රසේන, පොල් පැළකාරයෙක් වගේම ගම්මානයේ පසුබැසූ හැකියාවන් කැදවූවය. චන්ද්‍රසේනට මලිකාගෙන් අසා කතා ඇහෙත්, ඇය ඔහුට මවගේ කතා කියා දුන්නේ නැත. ඒක නැවත නැවත ඇහීමට, නගරයෙන් පැමිණි අළුත් පිරිමියන්ටත්, ගමට නගන්ව සිටි කුඩා දරුවන්ටත්, කලක් අතීතයේ වැලි වැනි සොඳුරු සිහිනයක් වැනි මතකයන් නංවන ශක්තියක් විය.

ගම්වෙලාවේ හෙළිදරව්වක් වශයෙන්, "මොම් සොන්" කතා මඟින් දක්නට ලැබුණේ මෙහෙමයි: භාවනාදරණිය, මිත්‍රත්වය, නිර්මාණශීලීත්වය සහ සැබෑ ජීවන අර්ථය. කුඩා දරුවෙකුට ඒවා ඇහෙන්නට ලැබුණාම ඔහුගේ හදවත තුළින් සිංහල භාෂාවට ඇති ආදරය ගැඹුරු වෙයි. කවි, ලෝක කොටස්, රහස්, කොළඹෙන් දුර ගිය කුඩා කථා — සියල්ලම "මොම් සොන්" තුළින් ජීවිතයට ආවහ.

කථාහරිනි: "මොම් සොන්" කියන්නේ, සේලාවක් නොව, සිංහල භාෂාවේ උණුසුම් හඬයි. එහි බිම තවම සරල කතාවක් — අම්මාවරුන්ගේ ආදරය, පියවරුන්ගේ දැනුම, බුද්ධිමත් නොහොත් කුඩා මිනිසුන්ගේ සිතුවිලි. මේ කතාවල සවිස්තරය තරුණ පරපුරට දිවි මඟවීමට, භාවය දැනීමට, සහ සමාජයේ ගම්‍ය වටිනාකම් රැකගැනීමට උපකාරී විය.

අවසානයේ, මල්කන්දේ අහස යටතේ සැමෝන් නමින් වෘක්ෂයක් නැඟිටය. එහි ශකතිය අතීතයේ ඇති සියලුම "මොම් සොන්" කථා එකට ඇදගත්තා. සෑම පැතුමක්ම, සෑම සිනිදු මතකයක්ම, සෑම අම්මාගේ හඬක්ම ඒ වෘක්ෂයේ කොළ අතරින් සිරිතෙහි දකින්න පුළුවන් වුණි. ඒ වෘක්ෂය මඟින් මෙය පෙන්වනවා — සිංහල වෙලා කතා කිරීම නොකඩවා පැවතීමේ ශක්තිය.